Kadın

Yerleşik hayata geçemedi kadın

Geçmek de istemedi bir türlü

Yürürken rüzgarı hissetmek

Uzun yollarda sallana sallana yürümek

Evsiz bir gezgin

Bağsız bir yumaktı onunkisi

Yollar uzun ve insanlar karınca misali

Mabetlere girdi içindeki sihirli yüreklere ses verdi

Duyamadı bazıları, bulamadılar kendilerini

Bazıları tutkunun kölesiydi gitar eşliğinde

Kafalar sallanmış ve dökülmüş bir iki su damlacığı

Bazıları içine sinen bir poşet gibiydi

Kafileler birçoktu

Etrafta konaklayacak yer yoktu

Kadın tapınmak için girmemişti mabede

Bakıp geçti

Ellerini sürdü o taştan yapılara

Dokundukça kendini hissetti.

Matarasıydı elindeki sorular

cevapları aradı durdu.

Göğsündeki evi taşıdı

Zihniyle, fikriyle, hissiyle.

Yerleşik hayata geçemedi kadın.

Geçmek de isteyemedi bir türlü.

Ağırdı yükü.

Yerse çamurdan kaygan.

Kadın tapınmak için girmemişti mabede

Seremonileri duyup geçti

Bir daha geçti

Bir daha

Bir.

Ama yerleşik hayata geçemedi kadın.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir