Sözcüklerim Tükeniyor

Ben biraz üzüldüm

Daralan nefesime

Boğazımda öksürten hırıltıya üzüldüm, yalnızca

Ağrıyan ayaklarıma.

Oturmayan kişiliklerin yerine ayaktalarken yorulmuşlar

Baktım da

Ben olmayanları oldurmakla uğraşıp durmuşum

Anlamak anahtarının zehrini elimdeki yüzüğe doldurmuşum

Sağlam basamayan ayaklarım biraz daha yorulmuş

Yer çok kaygan

Ve önüm duman

Belirsizlikler duman olup kapıyor önümü

Sözcüklerim tükeniyor

Elimdeki kitabın başlarındayım

Ama yorgun ama uykulu

Rafa kaldırmaya hazır mıyım

Rafa kalkmaya hazır mıyım diyor kitap da?

Sorular bitmiyor.

Kitapsa kararsız.

Kitapsa arsız.

Anlamak zehrini sürüyor yapraklarına.

Ben biraz üzüldüm

Zehri görüp duyup bir şey yapamadığıma…

Elimdeki kitapsa

Elimde mi hala?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir